جسم آدم‌ها
بر تخت بیمارستان می‌میرد
روحشان
در سالن بدرقه‌ی فرودگاه

گ ف | جمعه ۱۳۹۴/۱۱/۱۶ |

اینجا شهر کوچکی در جنوب ایالت ایلینوی است و من در ساعت یازده در یک شب نه چندان سرد زمستانی پشت میز کامپیوترم نشسته‌ام و می‌خواهم در مورد شهری بنویسم که چیزی حدود ده سال از زندگی‌ام را در آن گذرانده‌ام؛ از هجده سالگی تا بیست و هشت سالگی. و آدم‌هایی که تمام یا بخشی از زندگی‌ام را با آن‌ها و در کنارشان بوده‌ام. سه سال پیش بود که برای آخرین بار تهران را به مقصد فرودگاه امام خمینی ترک کردم تا برای ادامه‌ی تحصیل به آمریکا بیایم. در فرودگاه، مادر، برادر، دایی، و یکی از دوستانم به نام هومن به بدرقه‌ام آمده بودند. سعی می‌کردم حالم خوب باشد و به روی خودم نیاورم که چه اتفاقی دارد می‌افتد. قرار بود برای حداقل چند سال هیچکدام از آدم‌هایی را که تمام زندگی‌ام را با آن‌ها گذرانده بودم نبینم. قرار بود مادرم را که تقریبا همه‌ی زندگی‌اش را وقف من و برادرم کرده بود ترک کنم و به شهر کوچکی بیایم که ده هزار و هشتصد و چهل و هشت کیلومتر دورتر از محل زندگی‌ام تهران بود. قرار بود شهری را که ده سال در آن مثل یک درخت ریشه دوانده بودم، در خیابان‌هایش عاشق شده بودم، دوست داشته شده بودم، زندگی کرده بودم، غذا خورده بودم، و دوست‌هایم را همراهی کرده بودم ترک کنم و برای نمی‌دانم چند سال گذرم هم به آنجا نیافتد. هم من، هم مادرم و هم برادرم می‌دانستیم که ویزای من سینگل است. ویزای سینگل در فرهنگ لغت دانشجوهای اعزام خارج یعنی اینکه حداقل برای تمام مدت تحصیل و حتی بیشتر از آن نمی‌توانی به خارج از کشور محل تحصیل مسافرت کنی، یعنی نمی‌توانی خانواده‌ات را برای سال‌ها ببینی، یعنی در سرزمین بزرگی مثل آمریکا زندانی می‌شوی، یعنی حتی اگر کیلومترها هم رانندگی کنی و ایالت‌ها را پشت سر خود بگذاری به اقیانوس آرام یا اطلس برسی، آنجاست که دیگر راهی برای ادامه دادن نیست؛ و در یک کلمه یعنی تبعید. تبعید تحصیلی.

 سعی می‌کردم هیچکدام از این‌ها را به روی خودم نیاورم. همراهانم هم سعی می‌کردند به روی خودشان نیاورند. سعی می‌کردم خونسرد باشم و طبیعی جلوه کنم. همراهانم هم سعی می‌کردند خونسرد باشند و طبیعی جلوه کنند. یک درب کوچک بود که سالن انتظار فرودگاه را از سالن مسافران خارج از کشور جدا می‌کرد. یک افسر پلیس آنجا نشسته بود که ویزای پاسپورت مسافرها را چک می‌کرد و مسافران و چمدان‌هایشان را از خانواده و همراهانشان جدا می‌کرد. حدس می‌زنم سرسخت‌ترین و سختگیرترین افسر پلیس فرودگاه را آنجا پای آن در گذاشته بودند. چرا که جدا کردن افراد و توجه نکردن به لابه و التماس همراهان برای اینکه بگذارد حداقل چند دقیقه بیشتر مسافر را در سالن آن طرف دیوار همراهی کنند کار هر کسی نیست. یک آدم نظامی سختگیر می‌خواهد که تنها به درست انجام دادن وظیفه‌اش و پرهیز از هر نوع استثناء فکر کند. مادرم داشت اصرار می‌‌کرد که بگذارد به آن طرف دیوار بیاید. ولی فایده نداشت. خداحافظی کردیم. خانواده‌ام را در آغوش گرفتم. هومن تنها دوستی که به بدرقه‌ام آمده بود را هم در آغوش گرفتم. برادرم سعی می‌کرد بهت همه‌مان را با جمله‌های معمولی و امیدواری به اینکه خیلی زود همدیگر را خواهیم دید از بین ببرد. افسر پلیس ویزای پاسپورتم را چک کرد. از در کذایی عبور کردم و به آن سوی دیوار سفید و طولانی رفتم. با چشم‌هایم از بین درز کوچکی که در دیوار وجود داشت برای آخرین بار خانواده‌ام را دیدم. مسئولین فرودگاه می‌دانستند که باید درزهایی بین دیوار کار گذاشته شود تا بتوانی از طریق آن قطره‌های اشک را در چشم آدم‌هایی که پشت سر خود جا می‌گذاری ببینی.

دور شدم. دور شدم. دیگر حتی قطره‌های اشک هم در چشمان مادر، برادر، دایی و هومن از میان آن درز کوچک قابل دیدن نبود. با اینحال خیالم راحت شد که همه چیز به بغض‌هایی گیر کرده در گلویمان و چند قطره اشک در چشم‌ها خلاصه شد. خیالم راحت شد که کار به گریه نکشید. گریه کردن در فرودگاه بدترین چیزی است که می‌تواند سراغ هر مسافر یا همراه مسافری بیاید. چمدان را به قسمت بار تحویل دادم. برچسب مربوطه را گرفتم و توی جیب گذاشتم. ساعت را نگاه کردم. هنوز وقت داشتم. به دست‌شویی رفتم. بعد بیرون آمدم و آب خوردم. هنوز در بهت فرو رفته بودم. داشتم به سمت صف چک کردن مسافران حرکت می‌کردم که ناگهان جای دستی را روی پشتم احساس کردم. برگشتم. مادرم بود. (ادامه دارد.)

گ ف | سه شنبه ۱۳۹۴/۱۱/۱۳ |
جاي قدم‌هاي تو حک شده
بر سنگفرش‌های سرد پیاده‌رو
صدای خنده‌های تابستانی‌ات
هنوز از شاخه‌ی درختان برف‌گرفته‌
آویزان است...
جاسوس‌وار
رد بوی عطر سینه‌ات را
خیابان به خیابان
کافه به کافه
صبح تا شب
شب تا صبح
دنبال می‌کنم...
دن‌کیشوت‌وار
دست‌های لاک زده‌ی خیالی‌ات را می‌گیرم
و با غرور یک شوالیه‌ی فاتح
لب‌هایت را
در شلوغ‌ترین میدان شهر
می‌بوسم

گ ف | یکشنبه ۱۳۹۴/۱۱/۱۱ |

خیلی وقت بود که دست به کیبرد نبرده بودم و گفتم بیایم و چیزی بنویسم. بالاخره همیشه هم نمی‌خواهد موضوع خیلی هیجان‌انگیزی برای نوشتن داشته باشیم. کافی است که خودمان را بسپاریم به دست لحظه و هر چیزی که توی ذهنمان می‌گذرد را روی مانیتور بیاوریم. البته تو این روزها خیلی چیزها تو ذهنم بالا و پایین می‌شود و در واقع خیلی‌هایشان را نمی‌توانم همینجور سرازیر کنم توی فیسبوک و وبلاگم. بالاخره یک سری محدودیت‌ها هست. و همین‌طور بعضی موقع‌ها آدم دوست دارد بگذراد یک اتفاق بزرگ توی زندگی‌اش بیافتد و بعد بیاید در مورد آن حرف بزند. البته هنوز برای قضاوت کردن در مورد آن اتفاق بزرگ خیلی زود است و به کلی شانس و دعای شما محتاجیم. ولی همینجور مثل تانک دارم کار می‌کنم تا ببینم چه پیش می‌آید. 
به صورت موازی با یک عالمه کار دیگر مشغول خواندن کتاب استانبول اورهان پاموک هم هستم. نمی‌دانم این کتاب در اصل به زبان انگلیسی نوشته شده است یا ترکی. باری من مشغول خوانش آن به زبان انگلیسی هستم و به همین‌خاطر سرعت خواندنم پایین است. چون همینجور کلمات جدید و ناشناخته در متن ظاهر می‌شود و من مجبورم معنی آن‌ها را در فرهنگ لغت پیدا کنم (من واقعا دارم به این نتیجه می‌رسم که تعداد کلمات زبان انگلیسی به سمت یک بی‌نهایت ریاضی میل می‌کند). آها این را می‌خواستم بگویم. خیلی دوست دارم که یک استانبول‌گونه برای یک یا چند تا از شهرهایی که در آن‌ها روزگار گذرانده‌ام بنویسم. البته ترجیح می‌دهم کمتر زندگی شخصی‌ام را قاطی ماجرا کنم و بیشتر در مورد خود شهر بنویسم؛ خیابان‌ها، مغازه‌ها، آدم‌ها، کافه‌ها، رستوران‌ها، و پارک‌ها. مسلما اولین گزینه‌ای که در ذهنم چشمک می‌زند تهران است. و بعد هم البته کرج، سنندج، شاید اراک و اصفهان، و ادواردزویل و سینت‌لوییس. شاید اصلا بشود درباره‌ی همه‌ی این شهرها در فصل‌های مختلف نوشت. واقعا به نظرم تجربه‌ی هیجان‌انگیزی خواهد شد. یک عالمه چیز می‌توانم در مورد هر کدام از این‌ها بگویم. من کلا علاقه‌ی شدیدی به شهر به عنوان یک مفهوم مستقل دارم. یک نوع ملقمه از آدم‌هایی که دور هم جمع شده‌اند و تجربه‌ی زندگی اجتماعی‌شان را به اشتراک می‌گذارند. 
خلاصه اینطوری‌ها. 
*
من بروم به کارم برسم. فعلا. 
یک پیشنهاد: حتما می‌دانید که آهنگی هست به نام شن‌های ساحلی. فکر کنم اولین بار گوگوش آن را خوانده و بعدها دیگران هم خوانده‌اندش. شن‌های ساحلی را بیاندازید بالا، صدا را تا آخر زیاد کنید و بعد چند دور مثل فرفره دور خودتان توی اتاق بچرخید، یک کاسه بستنی شکلاتی، یا هر خوراکی دیگر که خوشتان می‌آید بخورید و بعد همینجور برای خودتان احساس شادی و سبکی کنید. 
یک پیشنهاد دیگر: شنونده‌ی ایستگاه رادیو ما در تلگرام شوید. همانطور که قبلا گفته‌ام آنجا گوینده‌های مختلف می‌آیند و در مورد زندگی و افکارشان حرف می‌زنند. اگر خواستید گوینده هم بشوید به من در همان تلگرام پیام دهید. آی‌دی‌ام را (siavasho) توی کانال رادیو ما می‌توانید پیدا کنید. این لینک کانال است:
https://telegram.me/radiomachannel

گ ف | جمعه ۱۳۹۴/۱۱/۰۹ |

اين هديه‌ي خانواده‌ي ميزبان من (هاست فميلي) است كه براي كريسمس به من داده‌اند. اينجا تو شهر كوچك ما براي هر دانشجوي خارجي يك خانواده‌ي ميزبان يا همان هاست فميلي انتخاب مي‌كنند كه با آن‌ها رفت و آمد داشته باشند و به خصوص در تعطيلاتي مثل مراسم روز شكرگزاري يا كريسمس احساس غربت و بدبختي و بي‌كسي و در به دري نكنند. قبلا خانواده‌ي ميزبان من يك خانم استاد دانشگاه رشته‌ي روانشناسي بود كه ويولن و بانجو مي‌نواخت و شوهرش كه اسمش باب بود و در مقدار معتنابهي ريش غرق شده بود و معلم زبان آلماني بود و كلي به فلسفه علاقه داشت. آن خانواده‌ي ميزبان را خيلي دوست داشتم ولي به دليل نامعلومي ديگر انگار از ما خوششان نيامد و ما را دعوت نكردند. بعد من دوباره اپلاي كردم و خانواده‌ي ميزبانم شدند كريستي و شين. يك زن و شوهر نسبتا جوان با دو تا بچه كه يكي‌شان دانشجوي ليسانس است و آن يكي مدرسه مي‌رود. بعد كريستي چونكه مي دانست من كلا نصف روزگارم را در كافه‌ي سرزمين مقدس مي‌گذرانم، برايم ٢٥ دلار كارت هديه‌ي اين كافه را به عنوان هديه‌ي كريسمس خريد. خلاصه اينكه امشب خوشحالم و فردا هم قرار است به همين كافه بروم و يك مقدار در آنجا وقت بگذرانم. 
ديگر برايتان بگويم كه دارم به اين فكر مي‌كنم كه نمايشگاه نقاشي برگزار كنم و نقاشي‌هايم را آنجا به نمايش بگذارم. در واقع اين يكي از آرزوهايم است كه مي‌خواهم آن را در آینده‌ای نزدیک عملي كنم. من كلا احساس مي‌كنم در نقاشی کشیدن خيلي مبتدي هستم. اتفاقا ديروز داشتم به يك دوست جديد فيسبوكي اين را مي‌گفتم كه نقاشي كشيدن را از وقتي شروع كردم كه مي‌خواستم روي ديوارهاي آپارتمانم را با مقداري رنگ و بوم پر كنم. در واقع يك روز صبح از خواب بيدار شدم و حس كردم ديوارهاي خانه و اتاقم زيادي سفيد هستند. خيلي سفيد و خالي. ديوارهاي سفيد و خالي محل مخوفي براي رشد ارواح ناخواسته مي‌شود. به خصوص وقتي كه براي چند ماه در يك خانه‌ي دو خوابه و دو طبقه تنها زندگي كنيد و همه‌اش فكر كنيد يك يا چند نفر در خانه رفت و آمد دارند. بعد تصميم گرفتم كه ديوارهاي خانه‌ام را با نقاشي پر كنم و براي همين شروع كردم به نقاشي كشيدن با رنگ‌های اكريليك روي بوم نقاشي. بعد همين‌طور تعداد نقاشي‌ها زياد شد و بعدا تو يك گالري نقاشی دیگر يك زوج نسبتا پير هنري سياه‌پوست شيك‌پوش و پولدار را ديدم كه قبلا صاحب يك گالري خصوصي بودند و خانم سياه‌پوست سانتي‌مانتال به همراه شوهر پاپيون زده‌اش وقتي نقاشي‌هايم را روي گوشي تلفنم ديدند تشويقم كردند كه نمايشگاهم را راه بياندازم.
در ماه‌هاي آينده اين كار را خواهم كرد. خيلي كار سختي نيست. فكر نكنم بخواهد براي اجاره‌ي گالري پولی بدهم. يكي از همين موسسه‌هاي خيريه براي كمك به هنرمندان بدبخت و بي‌چاره و تازه‌كاري مثل خودم را پيدا مي‌كنم و بعد تابلوها را آويزان مي‌كنم روی دیوارش. و بعد كلي شراب قرمز مي‌گذارم آنجا و از مردم دعوت مي‌كنم بيايند و يك مقدار نقش و نگار ببينند و بنوشند و با هم گپ بزنند.
من خيلي خوابم گرفته است. مي‌روم كم كم مراسم آييني پيش خواب را به اجرا درآورم. 
شبتان بخير.

گ ف | دوشنبه ۱۳۹۴/۱۰/۲۸ |

ناتالی عزیزم،
نمی‌دانم آیا می‌توانم به تو بگویم ناتالی عزیزم یا نه. به تو که الآن بیشتر از هشت سال می‌شود که تو را ندیده‌ام و صدایت را هم نشنیده‌ام. الآن که اندازه‌ی قطر کره‌ی زمین از هم دور هستیم. الآن که تو ناتالی هشت سال پیش نیستی و من هم سیاوش هشت سال پیش نیستم. تو برای من تبدیل شده‌ای به یک تکه از تاریخ. شاید هشت سال برای خیلی‌ها زمان خیلی زیادی نباشد. ولی برای من هشت سال مثل یک عمر می‌ماند. یک عالمه اتفاق توی این هشت سال برایم افتاده است. مثل یک توپ اسکواش به در و دیوار و زمین و هوا پرتاب شده‌ام و بالا و پایین رفته‌ام.
حالا اینجا نشسته‌ام و دارم برای تو نامه می‌نویسم. بدون اینکه هیچ فکری در مورد نوشتن این خطوط کنم سریع دکمه‌های کیبورد را با انگشتانم فشار می‌دهم و این جمله‌ها را برای تو تایپ می‌کنم. این را از تو یاد گرفته‌ام. هنوز توصیفت در ذهنم مانده است که می‌گفتی وقتی می‌خواهی چیزی بنویسی شروع می‌کنی به تایپ کردن و با بیشترین سرعت ممکن تایپ می‌کنی و اجازه می‌دهی کلمات مثل جریان مذاب آتشفشان از درون قلبت به بیرون پرتاب شوند. حالا من دارم با همین روش به تو نامه می‌نویسم. نه فقط به تو، بلکه به خودم در هشت سال پیش، به سیاوشی که روزها در خیابان‌های تهران بین چهارده میلیون نفر بالا و پایین می‌رفت و حس غربت غریبی بین آدم‌های اطرافش داشت. و حالا هم بعد از هشت سال همچنان همین حس را دارم؛ نه بین چهارده میلیون نفر آدمی که در خیابان‌های تهران می‌لولند، بلکه بین چهل هزار نفر جمعیت کسل کننده و بغ کرده‌ی شهر کوچکی در جنوب ایلینوی.
نامه نوشتن به ناتالی هشت سال پیش مثل این می‌ماند که آدم به سراغ انباری خاک گرفته‌ی یک خانه‌ی قدیمی برود و آلبوم عکس قدیمی‌اش را پیدا کند و شروع کند به نگاه کردن عکس‌هایی که تصویر سال‌های گذشته را روی خود ضبط کرده‌اند. بیشتر آدم‌های موفق در زمان حال زندگی می‌کنند. صبح زود از خواب بیدار می‌شوند و سر کارشان می‌روند و کلی پول به حساب بانکی‌شان اضافه می‌کنند و شب با خانواده‌شان بیرون می‌روند و در رستوران‌های چرخان خرچنگ می‌خورند. آن‌ها آدم‌های حال هستند. آدم‌های باحال، آدم‌های خوشحال. گذشته‌ای ندارند. مدرن هستند. تاریخ ندارند. خاطره ندارند. تمام زندگی‌شان در حال برنامه‌ریزی برای آینده است. معمولی هستند. می‌گردند و حالش را می‌برند. ولی من کسی هستم که در زمان حال تنها می‌توانی از من یک جسد متحرک و بی‌جان پیدا کنی. من در گذشته‌ام زندگی می‌کنم. به طرز شترگونه‌ای خاطرات گذشته‌ام را مدام بالا می‌آورم و نشخوار می‌کنم. همیشه ته دلم یک غم ملایم هست در حسرت آدم‌هایی که از دست داده‌ام. آدم‌هایی که دیگر هیچ وقت ندیدمشان. و بعد به طرز بیمارگونه‌ای مثل یک جاسوس در شبکه‌های اجتماعی می‌افتم دنبال پیدا کردن آدم‌های فراموش شده‌ی زندگی‌ام تا بتوانم ردی، نشانی، چیزی از آن‌ها پیدا کنم.
وقتی که تصمیم گرفتم برایت نامه بنویسم، رفتم و از سوراخ سنبه‌ی هارد کامپیوترم پوشه‌ی مربوط به عکس‌های هشت سال پیش را پیدا کردم و شروع کردم به نگاه کردن عکس‌ها. مدت‌ها بود که آن‌ها را ندیده بودم. عکس‌ها در همان دوره‌ای گرفته شده بود که ما همدیگر را در کافه‌ی خیابان خرمشهر می‌دیدیم و روی کاغذ با مداد شمعی نقاشی‌های الکی می‌کشیدیم. آن موقع من تازه موبایل دوربین‌دار گرفته بودم. و قبل از آن هیچ دوربینی نداشتم. از بچگی دستم به دوربین نخورده بود. دوربین تو خانواده‌ی ما یک جور وسیله‌ی تشریفاتی و غیر لازم محسوب می‌شد که همیشه خریدن آن به تعویق می‌افتاد. البته یک دوربین نیکون قدیمی داشتیم (از آن‌هایی که عکس را خودشان چاپ می‌کنند و از دهانشان بالا می‌آورند)، ولی سال‌ها پیش وقتی که مثلا من دو سه سالم بود خراب شده بود و بعد در یک جعبه از وسایل اضافی نگهداری می‌شد. همان وسایلی که معمولا کسی آن‌ها را دور نمی‌اندازد به این امید که در آینده‌ای نامعلوم به درد بخورند.
همیشه دوست داشتم دوربینی داشته باشم تا بتوانم از آدم‌ها، خیابان‌ها و اشیاء عکس بگیرم و آن‌ها را ثبت کنم. برای آدمی که شبانه‌روز در خاطرات گذشته‌اش می‌لولد دوربین داشتن و ثبت آن‌ها برای آینده یک جور نیاز مبرم محسوب می‌شود. وقتی که اولین موبایل دوربین‌دارم را گرفتم، راه افتادم توی زندگی‌ام و از هر موجود جاندار و بی‌جانی عکس انداختم. همین‌طور از خودم. صبح تا شب و شب تا صبح از خودم سلفی می‌گرفتم. می‌خواستم مطمئن شوم تک تک دقایق گذراندن عمرم را ثبت کرده‌ام تا در آینده حسرت این را نخورم که در فلان سن چه شکلی بوده‌ام و چه قیافه‌ای داشته‌ام. به خاطر معضل بی‌دوربینی در خانواده‌ام، تصور چندان درست حسابی‌ای از قیافه‌ام مثلا در ده سالگی، پانزده سالگی، یا بیست سالگی ندارم. عکس‌های تک و توک از اینور و آنور پیدا می‌شود، ولی به آدم حس ثبت شدن در تاریخ با یک عالمه عکس از زوایا و ابعاد مختلف را نمی‌دهد.
وقتی که تصمیم گرفتم برایت نامه بنویسم، همه‌ی آن عکس‌ها را دوباره شروع کردم به نگاه کردن. یکی یکی. توی سلفی‌ها هشت سال پیش خودم را ثبت کرده بودم و حالا بعد از هشت سال داشتم فاتحانه قیافه‌ام و تک تک اجزای صورتم را ورانداز می‌کردم. چهره‌ی احمقانه‌ای داشتم. یعنی انگار خیلی احمق‌تر از زمان حالم بودم. یک جور بلاهت مزمن در چشم‌هایم دیده می‌شد (نمی‌دانم، شاید خیلی نسبت به خودم و چهره‌ام وسواس دارم و اینگونه خودبلاهت‌پنداری در دیدن عکس‌های هشت سال گذشته به همین دلیل است). سلفی‌های دو نفره‌مان را دیدم تو خیابان انقلاب، خیابان ولی‌عصر، خیابان خرمشهر، سید خندان و همه‌ی آن خیابان‌های دیگر را که شب و روز زیر کفش‌هایمان بالا و پایین می‌کردیم و آنقدر حرف می‌زدیم که نفسمان بالا نمی‌آمد و بعد از آن باز هم حرف می‌زدیم. و بعد مرد غمگینی را در یکی از عکس‌هایم پیدا کردم در فریم دوربین من توی آسانسور بیمارستان مهر در ساعت دو شب پشت به لنز دوربین من روی یک صندلی چوبی نشسته بود، سرش را به دیواره‌ی فلزی آسانسور تکان داده بود و به شماره‌های قرمز رنگ طبقات بر روی صفحه‌ی نمایش آسانسور خیره نگاه می‌کرد. آن عکس مربوط به شبی می‌شود که مادرم برای چند روز در بیمارستان بستری بود و من ساعت دو شب رفته بودم بهش سر بزنم و بعد موقع برگشتن آن مرد را دیدم که مسئول بالا و پایین بردن آسانسور بود.
دارم حدس می‌زنم که هنوز هم بعد از هشت سال آسانسورچی بیمارستان مهر هنوز در آسانسورش آرام و غمگین نشسته است و دکمه‌های آسانسور را فشار می‌دهد. بعد ناگهان حس می‌کنم خودم هم تبدیل به یک کامپیوترچی شده‌ام، تمام زندگی‌ام روی صندلی‌ام نشسته‌ام و دکمه‌های کیبورد کامپیوتر را فشار می‌دهم و خاطرات گذشته‌ام را یکی پس از دیگر در ذهنم بلغور می‌کنم.
خانم ناتالی (هنوز هم نمی‌دانم می‌شود به تو گفت ناتالی عزیزم)، منتظر نامه‌ات هستم. امیدوارم جواب نامه‌ام را بدهی. جمله‌ی قبل یک جور خواهش غیر مستقیم بود. یک جور تمنای غیر مستقیم.
با آرزوی دیدار
گ ف
پانوشت: ناتالی یک تغییر اسم استراتژیک بود.

گ ف | دوشنبه ۱۳۹۴/۱۰/۱۴ |
كاش كوچه‌ی چشم‌های تو مه‌آلود نبود
کاش می‌شد یافت
امتداد دوست‌داشتن را
یا بن‌بست بیزار بودن را
کاش کوچه‌ی چشم‌های تو
سرد نبود
تاریک نبود
زمستان نبود
کاش می‌شد
دست‌هایت را گرفت
و راه رفت در آن
در یک صبح خنک اردیبهشت ماه

گ ف | جمعه ۱۳۹۴/۱۰/۱۱ |

جی‌پی‌اس مرا به آدرس شرکت هدایت کرد. ساختمان شرکت انتهای یک خیابان باریک و دراز بود، در یک محله‌ی نه چندان لوکس. خیابان باریک قصد تمام شدن نداشت. تمام آن خانه‌های قدیمی با آجرهای شکسته و پنجره‌های پلاسیده را طی کردم تا بالاخره به انتهای خیابان رسیدم. ساختمان شرکت در یک لباس سیمانی آبی چرک‌مد شده فرو رفته بود. یک حیاط کوچک در پشت ساختمان قرار داشت که در آن پنج تا ماشین پارک شده بودند. چهار تا از ماشین‌ها به صورت منظم سمت راست حیاط قرار گرفته بودند و آن یکی که یک لکسوس مشکی نونوار بود سمت چپ حیاط لم داده بود. انگار به طرز متکبرانه‌ای داخل یک مبل بزرگ چرمی فرو رفته باشد و هیبت و شکوه خود را به رخ دیگران بکشد. آن لحظه حدس زدم که باید ماشین خود قورباغه باشد که البته بعدا فهمیدم حدسم درست از آب درآمده است. یک در چوبی قرمز رنگ و زهوار در رفته در حیاط پشتی قرار داشت. انگار یک جورهایی راه در رو بود. برای وقت‌هایی که احتمالا طلبکارهای شرکت وارد ساختمان می‌شوند و دنبال قورباغه می‌گردند و قورباغه مجبور است کیف سامسونت غول‌پیکرش را جمع کند و از آن در فلنگ را ببندد و فرار کند. احساس کردم خیلی وجهه‌ی خوبی ندارد که روز اول کاری‌ام از در مخصوص فرار کردن قورباغه وارد شرکت شوم. برای همین ساختمان شرکت را دور زدم و به در اصلی رسیدم. در اصلی از قرار تو خیابان اصلی بود؛ متقاطع با همان کوچه‌ی باریک و درازی که من تمام طول آن را با آرش، تویوتای قراضه‌ی مدل 1995 خود پیموده بودم.
آرش را کنار یک خانه‌ی قدیمی که جلویش انبوهی از برگ‌های نارنجی و خیس به خاطر باران طولانی شب قبل جمع شده بود پارک کردم. کیفم را برداشتم و به سمت ساختمان شرکت حرکت کردم. قلبم تند تند می‌زد. 
روز اول هر چیز جدیدی همیشه اضطراب‌آور و سهمگین است. بچه که بودم به خاطر اینکه پدرم در ارتش کار می‌کرد مجبور بودیم هر سال یا دو سال یکبار به خاطر ماموریت‌های همیشگی و تمام‌نشدنی تمام زندگی‌مان را پشت یکی از آن کامیون‌های خاور نارنجی یا زرد رنگ جمع کنیم و از این شهر به شهر دیگر مهاجرت کنیم. از اصفهان به اراک، از اراک به همدان، از همدان به ایلام، از ایلام به تهران، از تهران دوباره به اصفهان. اینجوری بود که پشت سر هم مدرسه عوض می‌کردم. اول مهر هر سال یا حتی وسط سال تحصیلی مثل یک جوجه اردک زشت فرود می‌آمدم در میان انبوهی از بچه اردک‌های سفید و مامانی که همه‌شان از بچگی با هم دوست بودند و در یک محله زندگی می‌کردند و گروه‌های مافیایی خودشان را داشتند. بعد فکر کنید که جوجه اردک زشت تبدیل می‌شد به یک اسباب‌بازی و وسیله‌ی سرگرمی برای گروه‌های مافیایی. تبدیل می‌شد به قربانی همیشگی توطئه‌های گاه و بیگاه دانش‌آموزهایی که هر چند کودک بودند و انتظار می‌رفت افکار کودکانه داشته باشند و قلبشان سرشار از پاکی باشد، اما درون افکار هر کدامشان یک شیطان فریبکار نهفته بود و در اعمالشان نشانه‌ای از ملاطفت و مهربانی با یک دانش‌آموز غریبه و تازه‌وارد دیده نمی‌شد. تازه‌‌واردها همیشه همین‌طورند. یادم است وقتی که ماموستا را به بیمارستان روانی سرخه حصار هم بردند همین اتفاق برایش افتاد. 
هم از طرف بیماران روانی قدیمی و هم از طرف کارکنان بیمارستان یا بهتر بگویم تیمارستان. دسته‌ی اول وسایلش را می‌دزدیدند و در موقعیت‌های ترسناک قرارش می‌دادند. مثلا یک بار بطری تیره رنگی را که در آن آب می‌خورد پر از شاش کردند و کنار تختش گذاشتند. چند ساعت بعد در بطری را باز کرد و شروع به نوشیدن از آن کرد. به محض اینکه فهمید مایع داخل بطری چیز دیگری غیر از آب است و در پی آن عضله‌های صورتش واکنش نشان دادد، همه‌ی هم اتاقی‌هایش شروع به خندیدن کردند. خنده‌هایی که بند نمی‌آمد و به اندازه‌ی ضجه‌هایی مرگبار بلند و منزجر کننده بود. دست‌هایشان را به طرف ماموستا دراز کردند و هو کشیدند. معلوم نبود که کی می‌خواهد این خنده‌ها و هو کشیدن‌ها متوقف شود. ماموستا نمی‌دانست باید چه کار کند، به کجا نگاه کند، چه حرفی بزند، کجا برود. همین‌طور مات و مبهوت مانده بود. مثل یک جوجه اردک زشت بین تمام جوجه اردک‌هایی که مسئولان تیمارستان با آن‌ها مثل یک مریض روانی "معمولی" برخورد می‌کردند. اما با ماموسا نه. رفتارشان با ماموستا حیوانی و فاجعه‌آمیز بود. اول‌ها به خاطر اینکه یک تازه‌وارد بود. همین‌طور به خاطر ماجرای ترسناکی که باعث شده بود او سر از سرخه حصار درآورد. ولی بعدا دلایل دیگری هم برای بدرفتاری با او اضافه شد. و همین دلایل بود که شوک الکتریکی شده بود جزئی از زندگی ماموستا در آن سیاه‌چاله‌ی تاریک که راه نجاتی از آن وجود نداشت...

گ ف | چهارشنبه ۱۳۹۴/۱۰/۰۹ |

غمي كه در صورت اين زن موج مي‌زند بر تمام كوچه‌ها و خيابان‌هاي سينت‌لوييس نشسته است. اينجا حياط خلوت آمريكاست. اينجا خبري از زرق و برق شيكاگو و منهتن و ميامي نيست. اينجا وقتي تو خيابان راه مي‌روي بايد حواست باشد كه در تيررس گلوله نباشي. وقتي كه زياد توي اين خيابان‌ها راه بروي به ديدن ساختمان‌هاي فرسوده عادت مي‌كني. به ديدن پنجره‌هاي شكسته، شورلت‌هاي مدل دهه‌ي ١٩٨٠، به ديدن صورت‌هاي مغموم و گرفته، به ديدن نگاه‌هاي غمگين؛ مثل نگاه اين زن جوان...

نگاه غمگين و با اينحال زيباي اين زن. مثل كافه كارتل در ساعت دو شب، تنها كافه‌ي بيست و چهار ساعته‌ي خيابان يوكليد. زيبا به خاطر چراغ‌ها و میز و صندلی‌های چوبی قهوه‌ای سوخته‌ی آن و غمگين به خاطر بي‌خانمان‌هايي كه براي فرار از رگبار نيمه‌شب به آنجا پناه مي‌آورند. 
و بعد وقتي ازت مي‌پرسند كجا زندگي مي‌كني، بايد بگويي نزديك سينت‌لوييس. بعد كه مي‌پرسند سينت‌لوييس كجاست؟ بايد بگويي نزديك شيكاگو. و بعد فكر مي‌كنند كه شيكاگو زندگي مي‌كني. اينجوري مي‌شود كه پدر من هنوز فكر مي‌كند من تو شيكاگو زندگي مي‌كنم و برادر چهار ساله‌ي من هم كه به شيكاگو مي‌گويد شيركاكائو همين‌طور. 

گ ف | یکشنبه ۱۳۹۴/۱۰/۰۶ |

آن روز كفش‌هاي تازه‌ي سرمه‌اي رنگم مرا سوار خودش كرد و بعد برد به خانه‌ي آقاي ف الف. آنجا با هم تار زديم و آبجو نوشيديم و حرف زديم و او از خاطرات فرانسه‌اش گفت و از آشنايي‌اش با رضا قاسمي نویسنده‌ی رمان همنوایی شبانه‌ی ارکستر چوب‌ها. و من فضاي خانه‌اش را با چشم‌هايم اسكن كردم و در حافظه‌ی تصویری ذهنم بایگانی کردم. فضاي خانه‌ي يك نوازنده‌ي حرفه‌ای تار و گيتار كه تنها زندگي مي‌كند طوری است که از هر گوشه‌ی آن مي‌شود يك رمان نوشت.
بعد كفش‌هايم مرا به خيابان منچستر هدايت كرد. به يك رستوران افغان رفتم و يك غذای پلویی خوردم که اسمش یادم نمی‌آید و با صاحب افغان آن نيم ساعت گپ زدم. يك پسر سفيدپوست آمريكايي با يك دختر سياه‌پوست كه حدس مي‌زنم آفريقايي بود و نه آفريقايي-آمريكايي جلويم نشسته بودند. به نظرم ديت اولشان بود. تو رستوران آهنگ آي يارم بيا را گذاشته بودند. "آي يارم بيا، دلدارم بيا، دل ميل تو داره، سزاوارم بيا. از بداخشانمه، آرام جانمه، به پيش من بيا بيا". دلم مي‌خواست به صاحب رستوران بگويم چقدر از قطعه‌هاي موزيك افغاني خوشم مي‌آيد. اما نگفتم، شاید به اين خاطر كه نود و نه درصد فكرهايي كه تو ذهنم مي‌گذرد همانجا گوشه‌ی مغزم مي‌ميرد بدون آنكه هیچوقت بر زبان بيايد يا جايي نوشته شود. 
از رستوران صميم بيرون آمدم. كفش‌هايم ناخودآگاه مرا در خيابان منچستر به حركت درآورد و همين‌طور از كنار ساختمان‌هاي قديمي و مغازه‌هايي كه بوي نم و كافور و دود پيپ و پوسيدگي مي‌داد عبور داد. بعد دوربين موبايلم شروع كرد به انداختن عكس از در و ديوار و ساختمان‌هاي زهوار در رفته كه چند تا از عكس‌هاي گرفته شده متعاقبا تقديم حضور شما خواهد شد.
كفش‌هاي كلارك سرمه‌اي نونوار من طاقت نياورد... مرا به سمت لوييس (اسم ماشينم است) هدايت كرد و بعد، از آنجا من و کلارک و لوییس همگی با هم به يك نمايشگاه نقاشي رفتيم در خیابان زیتون (اولیو استریت) كه ف الف قرار بود آنجا براي افتتاحيه نمايشگاه گيتار بزند و مرا هم دعوت كرده بود. نمي‌دانم اين را مي‌دانيد يا نه. ولي در افتتاحيه‌ي نمايشگاه‌هاي نقاشي شما هميشه با يك سري آدم هيجان‌انگيز و خاص مواجه مي‌شويد. انگار يقه‌ي شخصيت‌هاي داستان‌هاي تولستوي و چخوف را گرفته باشند و از لاي كاغذها پرت كرده باشند بين بوم‌هاي نقاشي. و بعد شما مي‌توانيد يك گيلاس شراب براي خودتان بريزيد و به سمت كشف كردن اين شخصيت‌هاي داستاني برويد. بعدا در مورد آقا و خانم پاول كه دو تا از همین شخصيت‌ها بودند حرف مي‌زنم. 
فعلا استرس انجام يك كار عقب‌افتاده همین الآن بيخ خرم را گرفت. من بروم. تا بعد.

گ ف | چهارشنبه ۱۳۹۴/۰۹/۲۵ |
غير از من
هيچيك از آدم‌هاي شهر
نخواهد فهميد
كه اين خيابان‌ها
اين كافه‌ها
اين مغازه‌ها
چيزي كم خواهد داشت
يك لبخند
يك صدا
يك نگاه
يك ردِ بويِ عطرِ حك شده
در تالار بدرقه‌ي فرودگاه

گ ف | پنجشنبه ۱۳۹۴/۰۸/۲۸ |
 
مطالب قدیمی‌تر