آقای میری عزیز!
مطمئنم که می‌دانید چقدر از این پاییز لعنتی متنفرم. از باران. از خیس شدن. از اینکه سوز بزند توی سر و کله‌ام. از اینکه از ترس سوز مجبور باشم کاپشن کت و کلفتی تنم کنم و بعد وقتی که توی خیابان راه می‌روم، بدنم خیس عرق بشود. نه بتوانم کاپشنم را در بیاورم، نه اینکه عرق بدنم را خشک کنم.
صبح که از خانه زدم بیرون چترم را گرفتم روی سرم. ولی قطره‌های سرد و یخ از پارچه‌ی چترم رد می‌شد، از منافذ کوچک آن عبور می‌کرد و تالاپی می افتاد روی سرم. مثل یک شوک الکتریکی. وحشتناک بود. دلم می‌خواست هر چه زودتر از شر این خیابان‌های نکبتی خلاص بشوم. از خیابان‌های خیس و گلی. ازخیابان‌هایی که آب باران، هر چند متر از آن را تبدیل به دریاچه‌‌ای کرده است.
وقتی که از کنار یکی از این دریاچه‌ها رد شدم، یک یابوی سانتافه سوار گاز داد، از کنارم عبور کرد و یک عالمه آب را به شلوار و کاپشن و صورتم پاشید. دوست داشتم طرف را می‌کشاندم پایین و با مشت و لگد می‌افتادم به جانش. لت و پارش می‌کردم...
ولی تنها چیزی که اتفاق افتاد دو سه تا فحش نه چندان آب‌دار بود که توی دلم به او دادم. و یک سری تفکرات سوسیالیستی و ضد سرمایه‌داری که مثل برق برای چند ثانیه از تو ذهنم عبور کرد و بعد هم محو شد. همین.

به کتاب‌خانه که رسیدم، یک میز درست و حسابی گوشه‌ی دنج سالن برای خودم دست و پا کردم. بند و بساطم را ولو کردم روی آن و پشتش لم دادم...
ولی فقط برای پانزده دقیقه. بعد فهمیدم که سردرد لعنتی دوباره آمده است سراغم. دوباره سلول‌های مغزم به همان تورم همیشگی دچار شده است. به آن انبساط وحشتناک. در حالی که جداره‌ی سفت و سخت جمجمه‌‌ام نمی‌گذارد این افزایش حجم، این تورم، اتفاق بیافتد. تو فکر اینم که برای انعطاف پذیری، جمجمه‌ی سرم را یک برش عرضی بدهم. از این گوش تا آن گوش.
آقای میری عزیز، پانزده دقیقه بیشتر دوام نیاوردم. سالن سرد بود و بی روح. باران داخل کتاب‌خانه هم با همان شدت و حدت می‌بارید. جوری که کتاب‌هایم خیس آب شدند. آب روی شیشه‌های عینکم شرشر می‌ریخت. باعث شده بود انعکاس‌های عجیب و غریبی از نور در داخل مردمک چشم‌هایم اتفاق بیافتد. باید مثل آن ماشین‌های مطالعه چتر را باز می‌کردم و می‌گرفتم بالای سرم. تا بتوانم شاید چند تا مسئله‌ی ریاضی حل کنم. طاقت فرسا بود. حال به هم زن.
برای همین تصمیم گرفتم برگردم خانه. خانه خیلی دنج‌تر و امن‌تر از کتاب‌خانه است. تو خانه باران نمی‌آید. نیازی نیست کاپشن کت و کلفت تنتان کنید و چتری بالای سرتان بگیرید. 
                                                            ‍×
ساعت شش عصر است. فقط لامپ مهتابی آشپزخانه روشن است. نور سردی دارد. نور سرد آن هیچ چیزی را روشن نمی‌کند. فقط اسباب و اثاثیه‌ی خانه را تبدیل به سایه‌های سنگین و مرده‌ای می‌کند. ترسناکشان می‌کند. انگار که دارید در میان یک سری جسد خشک تاکسیدرمی‌ شده زندگی می‌کنید.
قوری چای را گذاشته‌ام روی میز. یک بسته بیسکویت ساقه طلایی. و یک نایلون پر از گردوی مرغوب پوست کنده شده. دو ساعت است که دارم به برنامه‌ای پزشکی نگاه می‌کنم. در مورد راه‌های پیشگیری از سنگ کلیه است...
یادم هست که شما از همان وقت‌ها سنگ کلیه داشتید. من چقدر مشتاق بودم یک بار بیایم تو کوچه‌ی شما، کنار پنجره‌ی کوچک توالتتان بایستم و زوزه‌های مرگ‌بار شما را بشنوم؛ وقتی که از درد شاشیدن به خودتان می‌پیچید. لذت می‌بردم از اینکه شاش نمی‌تواند به راحتی از مجرای ادراری شما بیرون بیاید. لذت می‌بردم از تصور اینکه توی توالت دارید خون می‌شاشید.

لیوان پشت لیوان چای می‌خورم، با بیسکویت و گردو. و به برنامه‌ی پزشکی نگاه می‌کنم... هر موقع فشاری توی مثانه‌ام احساس کنم فی‌الفور می‌روم توی دست‌شویی و با آرامش خاطر می‌شاشم. با فراغ بال. مطمئنا می‌دانید شاشیدن از یک مجرای ادراری باز و سالم چقدر لذت بخش است...
خوشحالم از اینکه دیروز وقتی برای اصل مدرک پیش‌دانشگاهی‌ام آمدم مدرسه، فهمیدم شما به خاطر همان مشکلات کلیوی توی بیمارستان بستری هستید. موقعی که مدرک پیش‌دانشگاهی‌ام را از بایگانی گرفتم و از ساختمان مدرسه بیرون آمدم، نگاهی به حیاط مدرسه‌تان انداختم. به حیاط  بزرگ مدرسه‌ی شما آقای میری عزیز. به خط‌کشی‌‌های سفید و ممتدی که صف کلاس‌های اول، دوم، سوم و پیش‌دانشگاهی را تعریف می‌کند. و آن محیط ذوزنقه‌ای شکل حیاط. آن روز را مگر می‌شود یادم برود؟ همان روز پاییزی که آسمان شده بود اقیانوس اطلس و آبش را خالی می‌کرد روی کره‌ی زمین؟ زنگ دوم وقتی داشتید از توی سالن رد می‌شدید سی‌دی شوی جنیفر لوپز را دستم دیدید. برای یک لحظه از توی کوله‌پشتی‌ام درش آورده بودمم که بدهمش به لهراسبی. همان موقع بود چشمتان به سی‌دی افتاد و خون چشم‌هایتان را گرفت.
بعد ما دو نفر را بردید کنار دفترتان و بهمان گفتید همانجا بمانیم و جم نخوریم. نیم ساعت بعد که همه رفته‌ بودند سر کلاس و سالن خالی خالی شده بود آمدید سراغمان. دستور دادید کیف و کاپشن و چترمان را بگذاریم روی صندلی دفتر. بعد ما را بردید تو حیاط. وسط حیاط ایستادید. چترتان را باز کردید و چپیدید زیرش. من فقط یک تی‌شرت نخی تنم بود. و لهراسبی فکر کنم پیراهن مردانه‌ای چیزی. طبق دستور شما روی زمین نشستیم، دست‌هایمان را پشت سر قفل کردیم و محیط ذوزنقه‌ای حیاط را با حالت کلاغ پر دور زدیم. ده دور. یک ساعت. بیشتر هم. شما داشتید همه‌اش با موبایلتان حرف می‌زدید. و ما در حالی که مثل موش آب کشیده شده بودیم به کلاغ پر رفتن ادامه می‌دادیم. نمی‌دانید وقتی باد می‌زند به یک موش آب کشیده چه سرمایی می‌پیچد توی استخوان‌ها. احساس می‌کردم تبدیل به دو تا کلاغ سیاه شده‌ایم که پرهایشان را با قیچی بریده‌اید. قطره‌های سرد و یخ باران تالاپی می‌افتاد روی جمجمه‌ی سرمان. مثل شوک الکتریکی بود. وحشتناک بود. دلم می‌خواست هر چه زودتر از شر حیاط نکبتی خلاص بشوم. حیاط خیس و گلی. از شر شمایی که مثل یک یابوی تمام عیار زیر چترتان کز کرده بودید و با موبایل حرف می زدید. دوست داشتم با مشت و لگد می‌افتادم به جانتان. لت و پارتان می‌کردم... ولی تنها کاری که از دستم بر می‌آمد این بود که توی دلم تمام فحش‌هایی را که بلد بودم نثارتان کنم. نثار خودتان و جد و آبادتان...
                                                            ‍×
آقای میری عزیز!
عصرهای پاییزی خیلی بی‌روح است. احساس می‌کنم تنها آدم روی کره‌ی زمینم. چای و بیسکوییت و گردوی مرغوب هم بعد از دو ساعت حوصله‌ی آدم را سر می‌برد. برنامه‌ی پزشکی راجع به سنگ کلیه‌ و بیماری‌های کلیوی هم همین‌طور. حتی شاشیدن هم دیگر تکراری می‌شود. کسالت آور. احتیاج دارم  با یکی حرف بزنم. الآن دوست دارم با دلای عزیزم حرف بزنم. مثل همیشه تا شماره‌ام را روی گوشی‌اش ببیند با لحن هیجان انگیزی جیغ بزند: گورییییل. و من بهش بگویم: چطوری؟ و او بگوید: مثل پلو تو دوری.
ولی نه... وقتی گوشی‌اش را برمی‌دارد با صدای آرام و گرفته‌ای می‌گوید که سر کار است و نمی‌تواند حرف بزند. خداحافظی می‌کند و گوشی را می‌گذارد...
دوباره‌ می‌روم روی همان مبل تک نفره‌ی جلوی تلویزیون می‌نشینم. سر دردم همچنان ادامه دارد. اصلا معلوم نیست این تورم مغزی تا کی ادامه خواهد داشت. بیرون صدای دزدگیر ماشین می‌آید. صدای هواپیما هم. و صدای سانتافه‌هایی که از توی دریاچه‌های آب با سرعت زیاد رد می‌شوند و آب گل‌آلود را می‌پاشانند تو دهان و دماغ عابران پیاده.
                                                            ‍×
آقای میری عزیز... یادتان می‌آید که یک هفته‌ی بعد مدرسه نیامدم؟ به چه آنفولانزای شدیدی مبتلا شده بودم. مثل جسد افتاده بودم توی تخت و هر ساعت توی سطل کنار تختم استفراغ می‌کردم. و بعد وقتی که دیگر هیچی توی معده‌ام نبود، صرفا عق می‌زدم. چند قطره اسید معده‌ی به شدت لزج از لب و لوچه‌ام آویزان می‌شد. من مجبور می‌شدم با دستمال کاغذی آن را از لبم بردارم... موقعی که عق می‌زنید، درد توی مغزتان رعد و برق می‌زند. غرش می‌کند. پالس‌های الکتریکی از لای شیارهای مغز لیز می‌خورند و سلول‌های مغزی را متورم‌تر از همیشه می‌کنند.
---
+ می خوام برای پیوندها بلاگ رولینگ گوگل رو بذارم. حالا یه سوالی که اعصاب منو خورد کرده اینه که وقتی توی گوگل ریدر برای گرفتن کد گزینه ی add a blogroll to your site رو کلیک می کنم هیچ پنجره ای باز نمی شه و اون پایین می زنه Error on page.
حالا من چه غلطی باید بکنم؟

گ ف | سه شنبه 1388/08/12 |