وقتی که موقعیت و نوع فعالیت هایی که انجام می دهم ،عوض می شوند،اقشاری هم که با آن ها روبه رو می شوم تغییر می کنند.اول بهتر است این را بگویم: من تازه گی ها فهمیده ام که دوست صمیمی خاصی ندارم.مثلا اینکه همه اش با کسی باشم ،و اینکه تمام برنامه هایم را با او انجام بدهم.اینجا توی محله ی ما دوستی داشتم به نام احسان."تقریبا" با همدیگر صمیمی بودیم.شب ها که آفتاب غروب می کرد ما می انداختیم توی خیابانی که منتهی می شد به میدان پر رفت و آمد منطقه ی ما. با هم می رفتیم کتاب فروشی. آنجا پیش کتاب فروشی که دوستمان هم شده بودیم می ماندیم و با هم دیگر راجع به کتاب ها گپی می زدیم. بعد دوباره بر می گشتیم و طول خیابان را گز می کردیم.چیزی می خوردیم:بستنی ،چیپس ،تخمه.
گاهی هم می رفتیم انقلاب.به شوق اینکه کتابی بخریم و بعد برویم توی یکی از این کافی شاپ های روشنفکری خیابان انقلاب.قهوه و کتاب و موزیک فرانسوی و اینجور المان های کاذب روشنفکری .راستش را بخواهید با همین احسان کذایی هم زیاد احساس خوبی نداشتم. ولی به هر حال می شد صفت صمیمی را روی رابطه ی دوستی ام با او انتخاب کنم.حالا البته دیگر احسان راهش را کج کرده،رفته است با یکسری افراد دیگر.به قول خودش توی یک سوسایتی،با شش هفت نفر دختر و پسر تیپ روشنفکری .از همان نوع کاذبش شاید.
دوست دختر هم که برای همه مبرهن است ،سرش گرد می باشد.
حالا من دو جای به خصوص آمد و شد می کنم. و به همین دلیل با دو سری از افراد رابطه دارم.از نوع خیلی سطحی اش.حداقلش نگاه انداختن به آن ها تا شاید یک سلام سرد و  خشک و خالی و حداکثرش هم یک دست دادن . یکی از این جاها کلاس کنکور برای کارشناسی ارشد و آن یکی هم کتابخانه ی ملی.سه روز می روم کلاس ارشد و چهار روز هم کتابخانه ی ملی. با این کتابخانه ی ملی دارم کلی ارتباط برقرار می کنم. با محیطش.تقریبا به طور کامل متفاوت از محیط های اجتماعی دیگر:قشر تحصیل کرده و دانشجو به معنای واقعی اش:نه آن نوعی که من تا حالا توی دانشگاه خودمان می دیدم. اکثرا هم دانشجوی پزشکی یا رزیدنتی هستند.سرشان می ارزد به این هم رشته ای های ما.
توی کلاس ارشد آن ها را می بینیم.هم رشته ای هایم را می گویم.آنجا یک اکیپی می آیند از دانشگاه علم و صنعت." اصلا " برای من خیلی جالب بود . توی حیاط چند نفر دختر آن طرف تر ایستاده بودند که این ها توی اکیپشان داشتند بلند بلند به همدیگر فحش خواهر مادر می دادند.در چند متری آن دخترها.هرچند مشت نمونه ی خروار نیست.ولی به هر حال توی محیط کلاس ارشدی که می روم از این تیپ افراد زیاد می بینم:به همین خاطر زیاد از این محیط خوشم نمی آید.
تازه امروز تجربه ی بدتری هم داشتم: سر کلاس یک سوال ،از آن سوال های آبکی پرسیدم. استاد برگشت و تا یک ربع هر چه به دهانش آمد، بار من کرد.که "چرت و پرت نگویید" و "فکر کنید ،وقتی می خواهید چیزی بگویید " و "من چهار ساعت است قصه ی لیلی و مجنون را دارم می گویم ،حالا تو برگشته ای و می گویی لیلی زن بود یا مرد" و "معلوم نیست توی این دانشگاه های شما چه چیزی بارتان می کنند"  و از این تیپ حرف ها. خلاصه اینکه این استاد کذایی هر چه خسته گی و ناراحتی و دپرشن داشت سر من خالی کرد. طوری که اعتماد به نفس علمی ام را خرد خاک شیر کرد.نابود کرد به اصطلاحی.دانشجویان هم مثل این افرادی که تا یک کمدین "چیپ" در حد بی مزه گی حمید ماهی صفت می بینند ،هر و هر به هر حرف و ناحرفش می خندیدند. خلاصه این که بد طور سوژه شده بودم.
به هر حال کتابخانه ی ملی جایی است که آن جا ،یک جورهایی احساس خوبی به من دست می دهد.احساس پژوهشگر بود یا کار آکادمیک کردن یا یک چیزی توی همین مایه ها. و همین من را خوشحال می کند.هر چند که ارتباطم با همه ی افراد دور و بر، در حد فوق سطحی است. شاید یک مدلی مثل فرنگستان ،که می گویند ارتباط ها در آنجا، سرد است و بی احساس.
اینجوری شاید بهتر هم باشد.تا اینکه بخواهی ارتباطات را گرم تر کنی.این طوری باید به فکرت، برای رابطه با هر کدامشان یک وقت و نیرویی را اختصاص دهی. و این یعنی اتلاف انرژی فکری و روحی ...البته شاید.

نوشته شده توسط یک گوریل فهیم پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 |